Het huis dat leeg was
Om kwart voor vier werd Mara wakker van haar telefoon.
Niet van het gerinkel.
Van de stilte erna.
Ze lag een paar seconden roerloos in bed en keek naar het plafond. Naast haar lag Daan op zijn zij. Hij sliep diep genoeg om niet te merken dat haar telefoon op het nachtkastje trilde.
Mara pakte hem.
Noor Smit.
Dat betekende nooit goed nieuws.
“Met Mara,” fluisterde ze.
“Mara, sorry dat ik je wakker maak.”
“Je belt om kwart voor vier. Ik neem aan dat sorry niet het belangrijkste deel van dit gesprek wordt.”
Noor zweeg kort.
“Heb je die foto nog?”
Mara ging rechtop zitten.
De foto van het huis aan de duinrand lag sinds twee weken in een keukenla. Ze had hem niet weggegooid. Ze had hem ook niet aan Noor laten zien.
Nog niet.
Ze had zichzelf verteld dat ze dat die week zou doen.
Toen was de week druk geweest.
Adriaan had een verkeerde kleur verf besteld. Daan had een kapotte scooter in de garage gehad. Mara had een bezoek gebracht aan Lotte en Milo, die inmiddels een nieuw ritme probeerden te vinden.
En eerlijk gezegd had ze even geen zin gehad in nog een geheim.
“Ja,” zei ze.
“Waar is hij?”
“In de keuken.”
“Is er een adres op geschreven?”
Mara keek naar de donkere kamer.
“Duinrand vierenveertig.”
Noor zei niets.
Dat was voldoende.
“Mara,” zei Noor uiteindelijk. “Ga niet naar dat huis.”
“Waarom?”
“Dat leg ik je straks uit.”
“Wat is er gebeurd?”
“Een buurvrouw heeft vannacht iemand gezien. In het huis.”
Mara voelde haar hart sneller gaan.
“Maar het huis is leeg.”
“Dat zegt iedereen.”
Mara keek opzij naar Daan.
Zijn ogen waren open.
Hij had alles gehoord.
Noor ging verder.
“Er is politie ter plaatse. Ik wil dat je thuisblijft tot ik er ben.”
“Waarom kom jij hierheen?”
“Omdat jij een foto van dat huis hebt gekregen. En omdat ik wil weten waarom.”
De verbinding werd verbroken.
Mara bleef met haar telefoon in haar hand zitten.
Daan draaide zich naar haar toe.
“Dat huis,” zei hij.
Mara knikte.
“Het huis dat leeg is.”
Daan ging overeind zitten.
“Dat klinkt nooit goed.”
“Nee.”
Van beneden klonk een geluid.
Tik.
Tik.
Tik.
Mara en Daan keken tegelijk naar de slaapkamerdeur.
Niemand bewoog.
Toen klonk het opnieuw.
Tik.
Tik.
Tik.
Daan stapte uit bed.
“Mara blijft hier.”
“Dat beslis jij niet.”
“Dat weet ik. Maar je blijft hier.”
Hij pakte zijn broek van de stoel en trok hem aan.
Mara sloeg het dekbed van zich af.
“Ik kom mee.”
“Je draagt een pyjama met citroenen.”
“Dat maakt mij niet minder moedig.”
“Het maakt je wel zichtbaar.”
Samen liepen ze naar de overloop.
Beneden in de gang brandde licht.
Dat had Mara niet aangedaan.
Daan bleef bovenaan de trap staan.
“Mara.”
“Ik zie het.”
“Blijf achter mij.”
Ze daalden langzaam af.
De voordeur zat dicht.
De ramen ook.
In de keuken brandde de lamp boven het aanrecht.
Op tafel lag een voorwerp.
Een sleutel.
Rood geverfd.
Mara voelde een koude rilling langs haar armen lopen.
Daan liep erheen, maar raakte hem niet aan.
“Heb jij die hier neergelegd?” vroeg hij.
“Nee.”
“Stond de deur op slot?”
“Ja.”
“Zeker?”
“Daan.”
“Goed. Sorry.”
Mara keek naar de sleutel.
Aan de ring hing een klein label van karton.
Met zwarte inkt stond er één woord op.
BOVEN
Nog voor Mara iets kon zeggen, klonk buiten een autoportier.
Noor.
Twintig minuten later zat de rode sleutel in een bewijszakje.
Bas onderzocht de voordeur. Een andere agent maakte foto’s van de keuken. Daan had koffie gezet voor iedereen, inclusief Noor, die er na één slok naar keek alsof ze plotseling iets positiefs over de wereld moest toegeven.
“Goed,” zei ze.
Daan glimlachte.
“Dat zeg je alsof het pijn doet.”
“Dat doet het ook.”
Mara zat aan de keukentafel in haar citroenpyjama. Ze had een vest aangetrokken, maar ze voelde zich nog steeds belachelijk kwetsbaar.
Noor legde de foto van het huis voor haar neer.
“Wanneer heb je dit gekregen?”
“Twee weken geleden.”
“Waarom heb je mij niet gebeld?”
“Omdat ik dacht dat het een vreemde grap was.”
“Vreemde grap?”
“Er stond op dat iemand iedere nacht op het raam klopte.”
Noor keek haar aan.
“En dat vond je niet politie-waardig?”
“Na twee zaken met verdwenen vrouwen, een dode makelaar en een oude notaris die mensen liet verdwijnen, probeer ik mijn drempel voor politie-waardig iets hoger te leggen.”
Noor kneep haar ogen samen.
“Dat is geen verstandig systeem.”
“Nee.”
Daan zette een kop koffie voor Mara neer.
“Ze wilde je vandaag bellen,” zei hij.
Mara keek hem aan.
“Dat weet je niet.”
“Dat weet ik wel.”
Noor keek van de een naar de ander.
“Jullie zijn irritant.”
“Dat zeggen mensen vaak wanneer wij gelijk hebben,” zei Mara.
Noor zuchtte.
“Vertel me alles over de foto.”
Mara vertelde over de envelop. Over het huis. Over de boodschap op de achterkant.
Het huis is al twintig jaar leeg.
Dat zegt iedereen.
Maar iemand klopt er iedere nacht op het raam.
Noor luisterde zonder onderbreken.
Toen Mara klaar was, pakte ze haar telefoon.
“Mevrouw De Graaf woont tegenover het huis. Zij heeft vannacht gebeld. Ze zag licht achter een dichtgetimmerd raam. Ze zag een vrouw.”
“Een vrouw?” vroeg Mara.
“Volgens haar wel.”
“En het kloppen?”
Noor keek naar de rode sleutel.
“Dat hoorde ze ook.”
“Hebben jullie iemand gevonden?”
“Niet in het huis.”
“En bij mevrouw De Graaf?”
Noor zweeg even.
“Bij haar voordeur lag een rode sleutel.”
Mara keek naar de sleutel in het bewijszakje.
“Dezelfde?”
“Niet dezelfde sleutel. Wel hetzelfde soort verf. Dezelfde kleur. En hetzelfde kartonnen label.”
“Wat stond erop?”
Noor keek haar recht aan.
“ONDER.”
Daan legde zijn hand plat op tafel.
“Boven en onder.”
“Ja,” zei Noor.
“Wat betekent het?” vroeg Mara.
“Dat weten we nog niet.”
Bas kwam uit de gang.
“Inspecteur.”
Noor stond op.
“Wat?”
“Geen braakschade. Geen afdrukken. Maar er zit zand op de keukenvloer.”
Mara keek naar de gang.
“Van buiten?”
Bas schudde zijn hoofd.
“Duinzand. Droog. Heel fijn. Het lijkt van oudere, hogere duinen te komen.”
“Bij Duinrand vierenveertig?” vroeg Daan.
“Dat moet nog worden vergeleken,” zei Bas.
Noor pakte haar jas.
“We gaan naar het huis.”
Mara keek op.
“Nu?”
“Nu.”
“Maar je zei dat ik niet mocht gaan.”
“Ik zei dat je niet alleen moest gaan.”
Daan pakte zijn eigen jas.
Noor keek naar hem.
“Jij gaat ook mee?”
“Dat lijkt me verstandig.”
Noor keek naar Mara.
Mara haalde haar schouders op.
“Hij heeft laarzen.”
“Dat is geen reden.”
“Bij dit huis misschien wel.”
De ochtend was grijs toen ze bij Duinrand vierenveertig aankwamen.
Het huis stond op de hoge rand van het duin, precies zoals op de foto.
Donker hout.
Dichtgetimmerde ramen.
Overwoekerde tuin.
Achter het huis lag de zee als een brede, stalen vlakte.
Mevrouw De Graaf stond aan de overkant op haar stoep, met Bernard de teckel aan de lijn.
Bernard blafte zodra hij Mara zag.
“Dat is Mara Witte,” zei mevrouw De Graaf tegen de hond. “Die heeft ook geen idee wat hier gebeurt.”
“Dank u,” zei Mara.
Mevrouw De Graaf knikte.
“Ik zeg alleen wat ik zie.”
Noor liep naar het huis.
De voordeur stond op een kier.
Een agent hield hem open.
“Er is niemand binnen,” zei Bas. “Voor zover we kunnen zien.”
“Voor zover,” herhaalde Mara.
Bas keek haar aan.
“Je leert snel.”
Binnen rook het naar vocht, oud behang en iets zoets.
Geen koffie.
Geen verf.
Geen mens.
Maar er was wel licht.
Een kleine, gele lamp brandde op de overloop.
Mara keek omhoog.
Boven.
De rode sleutel uit haar keuken.
Het label.
BOVEN.
Noor trok handschoenen aan.
“Niemand loopt voor mij uit.”
Mara knikte.
Daan knikte ook.
Ze gingen de trap op.
De treden kraakten onder hun voeten.
Aan het eind van de gang zat een deur.
Rood geverfd.
De enige gekleurde deur in het hele huis.
Noor hield haar hand op.
Ze luisterde.
Achter de deur klonk niets.
Toen draaide ze de knop om.
De kamer erachter was klein.
Een oude kinderkamer.
Er stond een bed met een vergeelde sprei. Een kapotte houten treinbaan. Een kast zonder deuren.
Op de muur waren sterren geschilderd.
Mara bleef in de deuropening staan.
“Dit huis is niet leeg,” zei ze zacht.
Noor keek rond.
“Het is wel leeg.”
“Nee.”
Mara wees naar het bed.
Op het kussen lag een vers opgevouwen dekentje.
Daarop lag een rode sleutel.
Met een kartonnen label.
KIJK OM.
Mara draaide zich langzaam om.
Op de muur, tussen de geschilderde sterren, stond een zin.
Met een donkere, krasserige hand geschreven.
ZE SLAAPT NOG STEEDS ONDER HET HUIS.