Onder het huis
Niemand sprak.
De zin op de muur leek groter te worden terwijl Mara ernaar keek.
ZE SLAAPT NOG STEEDS ONDER HET HUIS.
Daan stond naast haar.
Zijn hand raakte heel even haar elleboog.
Niet omdat hij haar wilde tegenhouden.
Meer omdat hij wilde laten merken dat hij er was.
Noor kwam de kamer in.
Ze zag de tekst.
Haar gezicht veranderde nauwelijks.
Maar Mara kende haar inmiddels goed genoeg om te weten dat dat niets betekende.
“Niemand raakt iets aan,” zei Noor.
“Dat was ik niet van plan,” zei Mara.
“Goed.”
Bas stond in de deuropening met zijn camera.
Hij begon foto’s te maken.
Van de muur.
Van de rode sleutel op het dekentje.
Van de sterren op het behang.
Van de oude kinderkamer waarin iemand heel recent een boodschap had achtergelaten.
“Is er een kelder?” vroeg Daan.
Noor keek naar Bas.
Bas schudde zijn hoofd.
“Niet volgens de bouwtekeningen.”
“Dan is de boodschap misschien figuurlijk,” zei Mara.
Noor keek naar de vloer.
“Misschien.”
Mara zuchtte zacht.
Noor draaide zich naar haar om.
“Ik weet wat je wilt zeggen.”
“Dat denk ik niet.”
“Je wilt zeggen dat iemand niet zomaar midden in de nacht een huis binnengaat, een kinderkamer verlicht en een zin op de muur schrijft om figuurlijk te zijn.”
Mara knikte.
“Dat wilde ik inderdaad zeggen.”
Noor keek opnieuw naar de vloer.
“Dan zoeken we onder het huis.”
Pieter Koster arriveerde drie kwartier later met een opgerolde bouwtekening onder zijn arm en een regenjas die veel te klein voor hem was.
“Dit huis,” zei hij zodra hij de gang binnenstapte, “heette vroeger Duinzicht.”
“Dat is niet dezelfde naam als op de kaart,” zei Mara.
“Huizen wisselen vaker van naam dan mensen denken. Vooral als er iets vreselijks is gebeurd.”
Noor keek hem aan.
“Wat is hier gebeurd?”
Pieter draaide zijn regenjas uit.
“Dat weet ik niet. Maar ik weet wel dat het huis in 1986 is gebouwd door de familie Varel.”
“Wie waren dat?” vroeg Daan.
“Erik Varel was aannemer. Zijn vrouw, Hanneke, gaf pianoles. Ze hadden één dochter.”
Mara keek naar de kinderkamer.
“Hoe heette ze?”
Pieter keek naar de vloer.
“Silke.”
“Waar is Silke nu?” vroeg Noor.
Pieter slikte.
“Officieel? In Canada.”
“Officieel?” herhaalde Mara.
Pieter knikte langzaam.
“Silke Varel verdween twintig jaar geleden. Ze was toen zestien.”
De wind sloeg tegen de dichtgetimmerde ramen.
Mara voelde een rilling.
“Verdween,” zei ze.
“Volgens haar vader is ze weggelopen. Volgens haar moeder is ze geëmigreerd. Volgens het dorp wist niemand precies wat ze moesten geloven.”
“Leeft haar moeder nog?” vroeg Noor.
Pieter schudde zijn hoofd.
“Overleden in 2011.”
“En haar vader?”
“Erik Varel verdween acht jaar geleden.”
“Verdween?” vroeg Mara.
Pieter trok zijn mond scheef.
“Zandwijk heeft een talent voor dat woord.”
Noor pakte haar telefoon.
“Bas, laat alle dossiers over de familie Varel opvragen. Vermissing, eigendom, belasting, alles.”
Bas knikte.
Mara keek naar de rode sleutel op het dekentje.
“Wie bezit het huis nu?”
Pieter antwoordde: “Niemand, officieel. Het staat al jaren in een ingewikkelde nalatenschap.”
“Wie beheert die nalatenschap?” vroeg Noor.
Pieter keek haar aan.
“Tot vorig jaar Leon Verbruggen.”
Mara voelde iets kouds door haar heen trekken.
Leon.
De notaris uit De laatste lantaarn. De man die oude geheimen had gebruikt om mensen stil te houden.
“Hij zit vast,” zei Daan.
“Ja,” zei Noor. “Maar zijn oude dossiers bestaan nog.”
“En er zijn mensen die weten waar hij mee bezig was,” zei Mara.
Noor knikte.
“Dat ook.”
Tegen de middag stond er een team forensische opsporing in de kinderkamer.
Ze gebruikten een apparaat dat langzaam over de vloer werd geschoven. Het piepte af en toe. De vrouw die het apparaat bediende heette Inge. Ze had ook de envelop van Lotte onderzocht, maanden geleden.
“Grondradar,” legde ze uit.
“Kan die door een houten vloer kijken?” vroeg Mara.
“Hij kan zien of er holle ruimtes, leidingen of afwijkingen onder zitten.”
“En een kelder?”
“Misschien.”
Daan stond met Mara in de gang.
Noor had hen uit de kamer gestuurd.
Dat was verstandig.
Maar ook frustrerend.
“Je kijkt alsof je de vloer persoonlijk wilt ondervragen,” zei Daan.
“Misschien vertelt hij dan iets.”
“Je hebt de afgelopen tijd veel met vreemde dingen te maken gehad.”
“Daarom werkt het misschien.”
Daan glimlachte flauwtjes.
Toen kwam Inge de kamer uit.
Ze hield het apparaat nog vast.
“Inspecteur,” zei ze.
Noor liep naar haar toe.
“Wat heb je?”
“Een ruimte onder de vloer. Ongeveer twee bij drie meter. Geen kelder volgens de tekeningen.”
“Hoe diep?”
“Niet diep. Misschien één meter tachtig. Maar de ingang zit niet in deze kamer.”
“Waar dan wel?”
Inge wees naar de gang.
“Waarschijnlijk onder de trap.”
Mara keek naar de oude trap.
De trap die ze die ochtend al waren opgelopen.
De trap waar niets bijzonders aan leek te zijn.
Noor liep erheen.
Bas maakte foto’s.
Aan de zijkant van de trap zat een houten paneel. De verf bladderde af. Er liep een fijne kier langs de rand.
“Dat paneel is later geplaatst,” zei Daan.
Iedereen keek naar hem.
Hij wees naar de spijkers.
“Deze zijn moderner dan de rest. En het hout is anders.”
Noor keek hem aan.
“Je bent handig.”
“Dat vertel ik al jaren.”
“Nooit zo op deze manier.”
Bas vond een klein sleutelgat onderaan het paneel.
De rode sleutel van mevrouw De Graaf paste niet.
De rode sleutel uit Mara’s keuken wel.
Hij draaide.
Het paneel sprong open.
Een koude luchtstroom kwam naar buiten.
Daarachter zat een smalle stenen trap.
Naar beneden.
Onder het huis.
Mara bleef staan.
Het voelde alsof het donker naar haar terugkeek.
Noor pakte een zaklamp.
“Niemand komt achter mij aan,” zei ze.
Mara haalde adem.
Daan legde een hand op haar schouder.
Noor keek hen allebei aan.
“Dat meen ik.”
Dit keer ging Mara niet mee.
Niet omdat ze niet wilde.
Maar omdat het gezicht van Noor duidelijk maakte dat dit geen ruimte voor nieuwsgierigheid was.
Beneden hoorde ze voetstappen.
Een deur die kraakte.
Toen lange stilte.
Te lange stilte.
“Noor?” riep Bas.
Geen antwoord.
Mara voelde haar hart bonzen.
Toen klonk Noors stem.
“Ambulance en forensisch arts. Nu.”
Bas draaide zich om en rende naar buiten.
Mara keek naar Daan.
Hij keek terug.
“Ze hebben iemand gevonden,” fluisterde ze.
Een paar minuten later kwam Noor weer boven.
Ze zag er bleek uit.
In haar hand hield ze een klein, roestig hangertje.
Een zilveren ster.
“Er ligt een lichaam beneden,” zei ze.
Mara sloot haar ogen.
“Een vrouw?”
Noor knikte.
“Waarschijnlijk al heel lang.”
“Silke?”
“Dat weten we nog niet.”
Noor keek naar de oude kinderkamer.
Naar de sterren op de muur.
Naar de woorden die iemand daar had geschreven.
“Maar wie vannacht in dat raam stond,” zei ze zacht, “wist dat ze daar lag.”