Beschrijving

De Pieperij ebook epub

Inleiding

Op zaterdagochtend, precies om tien voor acht, stond Milo van Dijk op de markt met een doos vol sensoren, een thermoskan koude koffie en achttien mensen die iets van hem wilden.

Dat laatste vond hij nog het ingewikkeldst.

Sinds de Braphone op televisie was geweest, was de markt niet meer gewoon een markt.

De visboer wilde een apparaat dat kon voorspellen welke klant zin had in kibbeling.

De groenteman wilde aardappels die zichzelf sorteerden op kruimig, vastkokend en emotioneel beschikbaar.

De bloemenvrouw vroeg of Milo een vaas kon maken die automatisch wist wanneer iemand iets goed te maken had.

En Piet, de visboer, wilde vooral een knop.

“Wat voor knop?” had Milo gevraagd.

Piet had zijn armen over elkaar geslagen.

“Een grote.”

Dat was geen duidelijk antwoord. Maar wel een heel Piet-antwoord.

Naast Milo zette Lena haar kaarsen op de houten planken van haar kraam. Ze deed dat rustig, zoals altijd. Eerst de grote potten. Daarna de kleine. Toen de luciferdoosjes.

Op de etiketten stonden nieuwe namen.

NIET ALLES HOEFT SLIMMER.

IK HEB EEN PLAN. DAT IS AL ERG GENOEG.

LIEFDE, LEF EN EEN BEETJE GEDULD.

Milo keek naar de laatste kaars.

“Die is nieuw,” zei hij.

“Klopt.”

“Voor mij?”

Lena keek hem aan.

“Voor de hele markt.”

Milo knikte langzaam. Dat vond hij eerlijk.

Boven zijn kraam hing een nieuw bord. Geen fuchsia doek. Geen letters die loslieten in de wind. Lena had het ontworpen, Milo had het drie keer gecontroleerd en zijn moeder had gezegd dat het eindelijk op iets leek.

ER STAAT:

VAN DIJK & LENA LICHT

SLIMME IDEEËN VOOR ECHTE DAGEN

Milo vond het nog steeds een beetje spannend dat Lena’s naam er ook op stond.

Niet omdat het niet klopte.

Juist omdat het wel klopte.

Lena schreef de teksten. Ze hielp met de verpakking van de Braphone. Ze hield de planning bij, wat volgens Milo iets totaal anders was dan een lijst. En wanneer Milo weer eens van plan was om vijftig onderdelen te bestellen zonder eerst te kijken hoeveel geld er op zijn rekening stond, keek ze hem aan tot hij vanzelf opnieuw ging rekenen.

Ze waren zakenpartners.

En ze waren ook iets anders.

Dat andere hoefde niet op een bord.

De eerste marktkooplui kwamen al snel hun kant op.

Piet was de eerste, natuurlijk.

Hij droeg een witte schort, een blauwe muts en een blik alsof hij vannacht een belangrijke uitvinding had gedaan.

“Ik heb erover nagedacht,” zei hij.

“Dat klinkt gevaarlijk,” zei Lena.

Piet negeerde haar. Hij legde een visfilet op Milo’s kraam.

“Dit,” zei hij, “is een schol.”

“Dat klopt,” zei Milo.

“Maar straks ligt hij hier. En dan wil ik dat een lampje gaat branden als iemand hem wil kopen.”

Milo keek naar de schol.

Daarna naar Piet.

“Hoe weet een lampje dat?”

Piet tikte tegen zijn slaap.

“Techniek.”

Lena sloot haar ogen.

Milo pakte zijn notitieblokje.

Hij wist dat hij nee moest zeggen.

Dat had hij met Lena afgesproken. Niet ieder idee hoefde een uitvinding te worden. Niet ieder probleem had een sensor nodig. En zeker niet iedere vis hoefde een eigen lampje.

Maar toen keek hij naar Piet.

Naar de schol.

Naar de markt die langzaam wakker werd.

En ergens, diep in zijn hoofd, begon al een klein blauw lampje te knipperen.

“Misschien,” zei Milo.

Lena draaide zich naar hem toe.

“Milo.”

“Wat?”

“Dat woord betekent bij jou nooit gewoon misschien.”

Hij glimlachte voorzichtig.

“Dat weet ik.”

En terwijl Piet enthousiast vertelde over pratende makrelen, automatische aanbiedingen en een apparaat dat klanten kon herkennen aan hun trek in haring, wist Lena precies wat er ging gebeuren.

De markt wilde slimmer worden.

Veel slimmer.

En waarschijnlijk zou niemand daar helemaal klaar voor zijn.