De laatste selfie

door Sjalotte d’Oignon en Von Zeist

Er was een tijd waarin mensen foto’s maakten om iets te bewaren.

Een zomeravond.
Een kind met ijs op zijn kin.
Een geliefde die niet doorhad dat ze werd bekeken.
Een tafel vol lege glazen, handen, kruimels, gelach.
Bewijs dat men ergens was geweest, samen met anderen, in een moment dat groter was dan men zelf kon bevatten.

Later veranderde dat.

De camera draaide zich om.

Eerst voorzichtig. Alsof iemand per ongeluk zichzelf had gevangen in het glas. Daarna steeds vaker, steeds zekerder, steeds dichterbij. Gezichten vulden het beeld. Lippen werden getuit. Kinnen verdwenen. Ogen zochten niet langer elkaar, maar hun eigen weerspiegeling op een scherm…