Beschrijving

Een kus aan de gracht e-book epub

Proloog

Eva Vermeer geloofde niet in toeval.

Niet echt.

Toeval was een woord dat mensen gebruikten wanneer ze geen zin hadden om toe te geven dat het leven soms een bijzonder gevoel voor humor had.

Neem die zaterdagmiddag in Zeist.

Ze had een opening georganiseerd. Er waren speeches geweest, appeltaartjes, een kinderkoor dat te vroeg was begonnen en een wethouder die zijn eigen naam verkeerd uitsprak. Alles was, naar Eva’s professionele maatstaven, uitstekend verlopen.

Daarna had ze buiten gestaan, bij de jonge appelbomen.

En toen was hij verschenen.

Met een veel te grote bos bloemen.

De man met de bril en de beige jas.

Hij had geprobeerd de bloemen recht te houden, zijn tas van zijn schouder te laten glijden en tegelijk zijn telefoon op te nemen. Dat lukte hem niet. De bos kantelde. Een paar takken hingen over zijn arm. Eén witte tulp viel op de grond.

Eva had de tulp opgeraapt.

“Je verliest iets,” zei ze.

De man keek haar aan.

Zijn ogen waren donkerbruin. Zijn haar was net iets te lang. Hij had een glimlach die voorzichtig begon, alsof hij hem niet te snel wilde inzetten.

“Dat gebeurt me niet vaak,” zei hij.

Eva keek naar de bloemen.

“Dat geloof ik direct.”

Hij lachte.

Niet luid.

Maar warm.

“De bloemen zijn voor mijn zus,” zei hij. “Ze woont hier sinds deze week.”

“Dan heeft ze geluk met een broer die bloemen meeneemt.”

“Dat hangt ervan af of ze deze bloemen mooi vindt.”

Eva keek opnieuw naar de bos.

Wilde takken. Witte tulpen. Donkerrode rozen. Blauwe distels. Een beetje rommelig, maar precies goed.

“Ze zijn prachtig,” zei ze.

De man keek haar aan alsof dat antwoord belangrijker was dan het hoorde te zijn.

“Dank je.”

“Graag gedaan.”

Er volgde een stilte.

Geen ongemakkelijke stilte.

Eerder een stilte waarin Eva zich afvroeg waarom ze nog steeds die ene tulp vasthield.

De man stak zijn hand uit.

“Thomas de Wilde.”

Eva legde haar hand in de zijne.

“Eva Vermeer.”

Zijn vingers waren warm. Een beetje ruw, alsof hij niet alleen achter een bureau zat.

“Vermeer,” herhaalde hij. “Dan ben jij familie van Milan?”

“Zijn zus.”

Thomas keek richting het Huis aan de Laan, waar Milan binnen met Lotte stond te praten.

“Hij heeft goed werk geleverd.”

“Dat zal ik tegen hem zeggen. Hij is dol op complimenten.”

“Dat geloof ik niet.”

“Dan ken je hem nog niet goed.”

Thomas glimlachte weer.

Eva voelde iets lichts in haar buik.

Niet groot.

Niet gevaarlijk.

Nog niet.

“Werk jij hier?” vroeg Thomas.

“Ik heb de opening georganiseerd.”

“Dan ben jij verantwoordelijk voor die taartjes?”

“Voor alles.”

“Dat klinkt vermoeiend.”

“Dat is het soms ook.”

“Maar je lijkt niet moe.”

Eva trok een wenkbrauw op.

“Je kent me vijf minuten.”

“Dan is dat misschien een voorbarige conclusie.”

“Een beetje.”

Thomas knikte. “Maar geen slechte.”

Eva wilde iets terugzeggen. Iets geestigs. Iets luchtigs.

Op dat moment kwam een klein meisje in een roze jas langsgerend. Ze botste tegen Thomas op. De bos bloemen wankelde opnieuw.

Eva greep hem vast.

Thomas greep Eva vast.

Zijn hand belandde tegen haar middel.

Haar hand rustte op zijn borst.

Voor één seconde stonden ze heel dicht bij elkaar.

Dicht genoeg om zijn adem te voelen.

Dicht genoeg om te merken dat hij naar haar mond keek.

Toen liet het meisje een schelle lach horen en rende verder.

Thomas liet Eva langzaam los.

“Sorry,” zei hij.

“Waarvoor?”

“Voor het bijna omvallen.”

“Dat was vooral de schuld van een kind van zes.”

“Dat is waar.”

Eva keek naar de tulp die nog steeds in haar hand lag.

Ze gaf hem terug.

Thomas nam hem aan.

Hun vingers raakten elkaar.

“Misschien zie ik je nog eens,” zei hij.

Eva keek hem aan.

Ze geloofde niet in toeval.

Maar ze geloofde wel in goede timing.

“Utrecht is klein,” zei ze.

Thomas glimlachte.

“Gelukkig maar.”

Hij liep richting het huis, met zijn bloemen onder zijn arm en de witte tulp tussen de rest van de bos.

Eva bleef bij de appelbomen staan.

De lentezon viel warm over de tuin.

Achter haar klonk muziek. Voor haar gingen de deuren van het Huis aan de Laan open en dicht. Mensen kwamen binnen, mensen vertrokken weer.

En Eva dacht aan donkere ogen, ruwe vingers en een glimlach die veel te lang in haar hoofd bleef hangen.

Ze wist nog niet dat Thomas de Wilde bloemen bezorgde op de meest onmogelijke momenten.

Dat hij een geheim had dat niets met haar te maken leek te hebben.

En dat hun eerste echte kus niet in een zonnige tuin zou plaatsvinden.

Maar op een regenachtige avond.

Aan een Utrechtse gracht.

Precies op het moment dat Eva had besloten hem nooit meer te willen zien.