Beschrijving

Onder de Domtoren e-book epub

proloog

Verlangens rond Utrecht, door Dolly Von Zeist

Onder de Domtoren

De Domtoren sloeg elf uur toen Lotte van Dijk besloot dat haar leven dringend een beter plan nodig had.

Niet morgen.

Niet na het weekend.

Niet zodra haar moeder ophield met vragen of ze “nu eindelijk weer eens gezellig ging daten”.

Nu.

Ze stond onder de luifel van een gesloten bloemenwinkel aan de Oudegracht, met een afgebroken hak, nat haar en een bruidsboeket in haar armen dat niet van haar was. De regen viel in dunne, vastberaden strepen uit de donkere lucht. Alsof zelfs de hemel vond dat deze avond dramatischer mocht.

Lotte keek naar het boeket.

Witte rozen. Eucalyptus. Kleine takjes gipskruid.

Heel mooi.

Heel duur.

En, helaas, heel erg gestolen.

“Technisch gezien,” mompelde ze tegen zichzelf, “heb ik het gered.”

Aan de overkant van de straat kwam een man onder een zwarte paraplu vandaan. Hij liep rustig, ondanks de regen. Alsof hij de stad bezat. Of op zijn minst een zeer succesvol abonnement had op droge sokken.

Hij was lang. Donker haar, een donkere jas en een blik die zelfs op afstand duidelijk maakte dat hij nergens tijd voor had.

Lotte herkende hem meteen.

Milan Vermeer.

De man van wie de bruiloft zojuist op spectaculaire wijze was ontspoord.

Hij bleef voor haar staan. Zijn ogen gleden van haar natte jurk naar haar ene schoen, en daarna naar het boeket.

“Dat,” zei hij kalm, “is van mijn zus.”

Lotte hief haar kin.

“Dat weet ik.”

“Dan ben ik benieuwd waarom je ermee door Utrecht rent.”

“Ik rende niet. Ik hinkte. Dat is iets heel anders.”

Een seconde bleef het stil.

Regen tikte op de paraplu. In de verte klonk gelach van mensen die vermoedelijk een betere avond hadden dan zij.

Milan keek haar aan. Echt aan. Niet vluchtig, niet beleefd. Zijn blik bleef hangen alsof hij probeerde te begrijpen welk soort chaos zij precies was.

Lotte voelde iets warms door haar heen trekken. Dat was onhandig. Ze had al genoeg problemen zonder dat haar lichaam besloot een knappe, chagrijnige onbekende interessant te vinden.

“Mijn zus is overstuur,” zei hij.

“Dat snap ik.” Lotte’s stem werd zachter. “Maar geloof me, ze had die man niet moeten trouwen.”

Zijn kaak spande zich aan.

“Dat is niet aan jou om te bepalen.”

“Nee,” zei Lotte. “Dat heeft zij gelukkig zelf bepaald. Vijf minuten voordat ze ja zou zeggen.”

Milan zuchtte. Niet hard. Eerder alsof hij al de hele avond zuchtte en er nu professioneel goed in was geworden.

“En jij speelde hierin welke rol?”

Lotte keek opnieuw naar het boeket.

“De beste vriendin met een grote mond en een slecht gevoel voor timing.”

Voor het eerst veranderde er iets in zijn gezicht.

Geen glimlach. Daar was hij waarschijnlijk principieel tegen.

Maar zijn ogen werden minder hard.

Hij stak zijn hand uit naar het boeket.

Lotte gaf het niet meteen.

“Beloof je dat je het aan haar geeft?”

“Ja.”

“En dat je niet zegt dat ze laf was?”

Milan keek even langs haar heen, naar het donkere water van de gracht. Toen weer naar haar.

“Ze was niet laf,” zei hij. “Ze was bang.”

“Dat is niet hetzelfde.”

“Nee.”

Zijn hand bleef tussen hen in hangen.

Lotte legde het boeket erin. Hun vingers raakten elkaar kort.

Heel kort.

Toch voelde het alsof de regen stiller werd.

Milan trok zijn hand niet meteen terug. Zijn duim gleed langs haar knokkel, waarschijnlijk per ongeluk. Tenminste, dat was de versie die Lotte zichzelf zou vertellen.

“Je bent nat,” zei hij.

“Haarscherpe observatie.”

“Ik probeer beleefd te zijn.”

“Daar ben je dan nog niet helemaal uit.”

Nu glimlachte hij wel.

Slechts een fractie.

Maar het was genoeg om Lotte’s hart zich te laten gedragen alsof het plotseling veel jonger was dan tweeëndertig.

Boven hen sloeg de Domtoren opnieuw.

Elf uur en een paar minuten.

Een bruiloft was voorbij voordat hij begonnen was.

Een boeket was teruggegeven.

En onder een Utrechtse luifel ontmoette Lotte een man die haar, zo zou later blijken, nog veel meer moeilijkheden zou bezorgen.

Alleen wist ze toen nog niet dat hij drie maanden later haar nieuwe huisbaas zou zijn.

Of dat hij de sleutel had van het appartement waar ze zo wanhopig naar verlangde.

Of dat die sleutel, net als zijn glimlach, veel gevaarlijker was dan hij leek.