Een misdaadroman uit de serie ‘De Geheimen van Zandwijk’

De stem uit het water, Een verhaal van 22 hoofdstukken, e-book ePub door Sjalotte d’Oignon & Von Zeist

Proloog

De stem uit het water

De Geheimen van Zandwijk — Deel vier

Een Mara Witte-mysterie
Door Sjalotte d’Oignon en Von Zeist

Onder de zandbank

De vrouw onder water wist niet hoe laat het was.

Dat was het eerste wat ze was kwijtgeraakt.

Niet haar naam.

Niet haar herinneringen.

Niet eens haar angst.

Tijd.

Boven haar bewoog de zee.

Ze zag het licht in lange, trillende strepen door het water vallen. Soms was het blauw. Soms groen. Soms bijna zwart.

Ze lag op haar zij in een kleine ruimte die ooit een kajuit was geweest.

Nu was het een graf zonder deksel.

De boot lag schuin op de bodem, half verborgen onder zand en schelpen. De ramen waren gebarsten. Door een kier in het hout stroomde langzaam water naar binnen.

Tik.

Tik.

Tik.

De vrouw luisterde naar het geluid.

Ze had lang geleden geleerd dat je niet moest schreeuwen onder water. Niemand hoorde je. Niemand kwam.

Dus had ze gewacht.

En geluisterd.

Boven haar klonk soms een motorboot.

Soms een anker.

Soms de zware, donkere stem van de zee.

Maar die nacht hoorde ze iets anders.

Een telefoon.

Het geluid was zwak. Vervormd. Toch herkende ze het meteen.

Een piepje.

Nog een.

De telefoon lag op de vloer, onder een laagje zand. Het scherm was gebarsten. De batterij had het al jaren niet moeten doen.

Maar het apparaat ging aan.

Op het scherm verscheen één naam.

MARA WITTE

De vrouw staarde ernaar.

Toen begon de telefoon te trillen.

Ze wist niet wie Mara Witte was.

Nog niet.

Maar de naam voelde als een deur die eindelijk openging.

Met moeite trok ze zichzelf naar voren.

Haar vingers gleden over het natte hout.

Het water was ijskoud.

Ze pakte de telefoon.

Het scherm lichtte op.

Er stond een bericht klaar.

Geen afzender.

Geen nummer.

Alleen één zin.

Vertel haar dat ik niet verdronken ben.

De vrouw sloot haar ogen.

Boven haar rolde een golf over de zandbank.

De boot kraakte.

Toen hoorde ze een geluid bij het raam.

Niet van buiten.

Vanuit de kajuit.

Een zachte klop.

Tik.

Tik.

Tik.

De vrouw hield haar adem in.

In de donkere hoek, achter het gebroken stuurwiel, begon iemand te lachen.