Mammie heeft het niet gedaan Waarschijnlijk

Beschrijving

Mammie heeft het niet gedaan Waarschijnlijk

Inleiding

In de straat waar Mammie woonde, wist iedereen alles van elkaar.

Mevrouw Van Drongelen op nummer twaalf wist bijvoorbeeld dat de buren op nummer veertien hun afval verkeerd sorteerden. De buren op nummer veertien wisten dat mevrouw Van Dongen elke donderdagmiddag stiekem sherry dronk. En de pakketbezorger wist meer over het gezin van Mammie dan hem lief was.

Dat kwam doordat er nooit boodschappen werden gedaan.

Alles werd bezorgd.

Eten. Schoonmaakmiddelen. Kattenbakvulling, hoewel er geen kat was. Vier soorten havermelk. Een doos met iets uit Bulgarije waar niemand vragen over mocht stellen. En soms, als het financieel en emotioneel allemaal wat tegenzat, een zak diepvrieskroketten ter grootte van een kinderbed.

Het gezin was volgens Mammie heel gewoon.

Er waren twee kinderen. Er was mama, die als hobby mensen mooier maakte en als beroep liever niet precies uitlegde wat zij deed. Er was een oppaspapa voor de woensdagmiddag, die officieel geen papa was, maar wel wist waar de pleisters lagen en hoe je een paniekmoment met rozijnen kon oplossen. En er waren reservemama’s. Die kwamen wanneer nodig, meestal met koffie, opladers en uitgesproken meningen.

De kinderen gingen niet naar school.

“Daar leren ze voornamelijk wachten,” zei Mammie altijd.

In plaats daarvan kregen ze thuisonderwijs. Rekenen deden ze met bezorgbonnen. Biologie met de planten die mama steeds vergat water te geven. Geschiedenis met oude appjes die niemand had verwijderd. En maatschappijleer leerden ze vanzelf, zodra iemand in de buurtapp het woord schandalig gebruikte.

Het was geen stil huis.

Er werd geroepen, gelachen, gemopperd en opvallend vaak gezocht naar een telefoon die gewoon in iemands hand lag. Maar op de dinsdag waarop alles begon, was het huis stil.

Angstig stil.

Toen klonk er, om acht minuten over negen, een schreeuw vanuit de keuken.

Een verschrikkelijke, dramatische, afschuwelijke schreeuw.

De eksters vlogen op uit de tuin.

De bezorger liet een krat met avocado’s vallen.

En Mammie keek op van haar telefoon.

“Wat is er nu weer?” vroeg ze.

Mama stond in de keukendeur. Haar gezicht was bleek. In haar hand hield ze een broodtrommel.

“Er zit een teen in de hummus,” zei ze.

Mammie knipperde één keer.

Toen keek ze naar de kinderen. Naar de broodtrommel. Naar de teen.

“Goed,” zei ze rustig. “Niemand raakt iets aan.”

De jongste stak een hand op.

“Behalve de teen?”

Mammie zuchtte.

En nog voordat de politie was gebeld, wist iedereen in huis één ding zeker.

Mammie had het niet gedaan.

Waarschijnlijk.